«Σώσον, Κύριε, και ελέησον πάντας τους ορθοδόξους χριστιανούς και πάντας τους διαβιούντας εν παντί τόπω της δεσποτείας σου. Χάρισαι αυτοίς, Κύριε, την ψυχικήν και την σωματικήν υγείαν και συγχώρησον αυτοίς παν αμάρτημα εκούσιόν τε και ακούσιον, και ταις αγίαις ευχαίς αυτών ελέησον και εμέ τον αμαρτωλόν».

Στὶς ἐπερχόμενες δοκιμασίες θὰ μᾶς θρέψει καὶ θὰ μᾶς στηρίξει μόνο ἡ «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία» κοινωνία μὲ τὸν ὄντως Ὄντα Θεό, τὸν Παντοκράτορα Κύριο. Ὁ δικός Του αἰώνιος λόγος ἀκούγεται σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἀφυπνιστικὸς καὶ σωτήριος : «Βλέπετε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε... ἴνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου»

. Ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί, καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας.



ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ...






















Σήμερα είπα να εκκλησιαστώ για πρώτη φορά στην Μητρόπολη Αθηνών.
Πήγα σχετικά νωρίς και ομολογώ πως πάγωσα λίγο με το κλίμα, την τέλεια τάξη και την επιβλητικότητα της εκκλησίας και επίσης λόγω της απόστασης, που χωρίζει τις θέσεις των προσκυνητών δεν τόλμησα να προσκυνήσω τις εικόνες του τέμπλου, όπως συνηθίζω όταν πηγαίνω σε μια Θεία Λειτουργία.
Μετά από λίγο ακούω από πίσω μου έναν ήχο μιας γκλίτσας να πλησιάζει...



Μπαίνει ένας Κρητίκαρος και σαν να μην συνέβαινε τίποτε πάει στο τέμπλο και προσκυνάει την εικόνα του Προδρόμου, του Χριστού και στην συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι Κρητικοί και Μακεδόνες με σημαίες και προσκυνούσαν.



Ε, πήγα και εγώ τότε και προσκύνησα.
Πήρα και το θάρρος και τράβηξα τις παρακάτω φωτογραφίες.



Έσπασε όλος ο πάγος και η ψυχρότητα που πάλευε μέσα μου και ξαφνικά γέμισα Ελλάδα, γέμισα ζεστασιά, γέμισα οικογένεια, ένοιωσα σπίτι μου.

Ένοιωσα υπερήφανος που συμπροσευχόμουν με αυτούς τους Έλληνες.






Η προσευχή συνεχίστηκε και μετά την Εκκλησία.

Στο Σύνταγμα.

Λες και ήταν όνειρο.
Τσιμπούσα τον εαυτό μου μπας και βλέπω απάτη.

Επιτέλους γίναμε ένα.

Επιτέλους η αλήθεια της Ελλάδας, ο πλούτος που υπερβαίνει κάθε πολιτική μικρότητα, κάθε δεξιά μέση ή αριστερή πεποίθηση, έλαμψε όσο ποτέ.

Τον Εθνικό Ύμνο ποτέ δεν μπόρεσα να τον ψάλλω από την συγκίνηση παρά μόνο στο τέλος, αφού πλέον είχε νικηθεί ο αδύναμος μου εαυτός που σέρνω τόσα χρόνια εμπνευσμένος από τους χιλιάδες των ανθρώπων που έδωσαν το παρόν, τον Μίκη Θεοδωράκη, από τον Αγιοπαυλίτη Μοναχό του Αγίου Όρους και το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας και από τους επιτέλους σοβαρούς ομιλητές της ομογένειας από Αμερική, Καναδά και Αυστραλία!

Είδα τα δάκρυα παππούδων Ελλήνων να γίνονται παιδιά και να με ρωτάνε αν αγκαλιάζεται σωστά η σημαία πάνω τους για να κοινωνήσουν τον Ιησού Χριστό.

Είδα τα δάκρυα της ανακούφισης που γεννιούνται από την ελπίδα για ψυχική λύτρωση.

Γιατί δεν είμαστε μόνο σώμα αλλά και ψυχή.

Δοξάζω και ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να ζήσω σήμερα αυτή την ιστορική και ξεκάθαρα ευλογημένη μέρα από το Πανάγιο Χέρι Του στο Σύνταγμα!















Pavlos Tripodakis Filmograph

«Ο ΘΕΟΣ ΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ» ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΘΕ « ΜΗ ΦΟΒΟΥ ΕΛΛΑΣ σε λίγο θα χαμογΕ(λ)λάς.»


Δοξάζουμε κι ευχαριστούμε το Θεό, που δια πρεσβειών της Παναγίας μας και τόσων Αγίων, ελέησε ώστε να εμψυχωθούν οι Έλληνες και να ξαναβρούν το δρόμο για την ελευθερία τους. Αγαπητοί αδελφοί Χριστιανοί, οι προσευχές εισακούστηκαν από την Παναγία μας. Οι Έλληνες, με αφορμή το μείζον θέμα για τη Μακεδονία, έκαναν την αρχή για την Πατρίδα, την Ορθοδοξία και την Ελευθερία. Μετά από τόσα χρόνια, μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων (εκεί όπου ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια, τόσα αβάσταχτα μέτρα), σε 2 σχεδόν εκατομμύρια κόσμο και σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, ακούγεται ο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ: "Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε· ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοί· Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε." Μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων, ακούγεται επιτέλους η βούληση του Ορθόδοξου Ελληνικού Λαού: ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΦΩΤΙΣΤΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΛΕΟΝ ΒΗΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΤΙ Μ­_Ο_Ν_Ο ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΚΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΑΜΗΝ




Καλοκαίρι του 2012 και οι βόμβες των μνημονίων έπεφταν η μια μετά την άλλη στην οικονομικά κατεχόμενη από υποχρεώσεις Ελλάδα. 
Οι  γνωστοί νεοποχίτες χλεύαζαν στο διαδίκτυο μαζί με τους διεθνείς χορηγούς τους αναμεταδίδοντας μια γενικότερη ατμόσφαιρα κατάθλιψης « οι Έλληνες δεν σηκώνονται με τίποτε από τους καναπέδες τους» « αυτό είναι τελείωσαν» 
Έπροσθεν της Εικόνος της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ κλίναμε γόνυ πόνου και προσευχής. 
Μέσα στα αναφιλητά μας ακούσαμε  μια λεπτή φωνή...

Άντρες απού χουνε ψυχή και που καταλαβαίνουν ζούνε ελεύθεροι ή αλλιώς για λευτερια πεθαίνουν.!!!

Είμαι αετός σε μια κορφή που βρέχει και χιονίζει
μα τα φτερά μου ο καιρός ποτέ δεν τα λυγίζει. 

Ανοιξα πάλι τα φτερά κι ανέβηκα στα ύψη
κι όποιος θαρρεί πως του βαστά, ας έρθει να με ρίξει!



Όπως αναφέρει η ανακοίνωση των διοργανωτών, μέσω του σκεπτικού του συλλαλητηρίου, «στόχος της διοργάνωσης είναι η εμφάνιση του κυρίαρχου λαού στο προσκήνιο και η ξεκάθαρη εντολή του προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας, προκειμένου να ανατραπεί η υφιστάμενη πολιτική πλεύση που αποδέχεται σύνθετη ονομασία, η οποία θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία».
Όπως τονίζεται, «ο όρος "Μακεδονία" δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση που θα περιλαμβάνει το ιερό όνομα της Μακεδονίας αποτελεί αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας και βρίσκει απέναντι τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών.

Η Ελλάδα δεν είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη για τα χρηματοοικονομικά πλούτη της, αλλά για....

Αυτός ο λαός άμα θυμηθεί την ιστορία του είναι έτοιμος για νέες ανατροπές.

  






  Σήμερα φάνηκαν οι προδότες.
  Σήμερα ἀποκαλύφθηκαν οι δειλοί.
  Σήμερα ξεγυμνώθηκαν οι ἀπάτριδες.
  Σήμερα δέν μπόρεσαν νά κρυφτοῦν οι νενέκοι.
  Σήμερα φανερώθηκαν οι πραγματικοί πατριῶτες.
  Σήμερα η Μακεδονία ἔδωσε το φιλί της ζωῆς στήν Ἑλλάδα.
  Σήμερα φύγανε τα σύννεφα της ἀπελπισίας.
  Σήμερα ἀναστήθηκε ο Ἕλληνας.
  Σήμερα χαρά καί ἀγαλλίαση στίς καρδιές μας.
  Σήμερα γεννήθηκε η Νέα Ἑλλάδα.


Δόξα Σοι ὁ Θεός, γιατί πραγματοποιήθηκε εἰρηνικά, δυναμικά, μαχητικά, ἀγωνιστικά τό συλλαλητήριο γιά τήν Μακεδονία μας!
Δόξα Σοι ὁ Θεός, γιατί πραγματικά φάνηκε ἡ ἐθνική συναίνεση, συνεννόηση καί ὁμοψυχία ὅλων τῶν Ἑλλήνων, εἰς πείσμα ὅλων ἐκείνων, πού τό ἀμφισβητούσαν!
Δόξα Σοι ὁ Θεός, γιατί...

"Ω! αφήστε με να πάω κοντά στη φάτνη καί να πω στον Ιησού· "τι είναι αυτή ή άκρα συγκατάβασης σου, γλυκύτατε μου Ιησού;



Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἄναρχος καὶ αἰώνιος, τώρα λαμβάνει ἀρχή. Αὐτὸς ποὺ εἶναι αὐθύπαρκτος, δημιουργεῖται. Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἄπειρος, χωρεῖται στὴν περιοριζμένη ἀνθρώπινη φύση. Αὐτὸς ποὺ πλουτίζει μὲ τὰ ἀγαθά Του τὸν κόσμο, γίνεται φτωχός, παίρνοντας ἀνθρώπινο σῶμα, γιὰ νὰ πλουτίσω ἐγὼ μὲ τὴν θεότητά Του. Ποιὸς μπορεῖ νὰ παραστήσει πόσος εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητός Του; Γι ̓ αὐτὸ καὶ σὺ μαζὶ μὲ τὸν Ἀστέρα τρέξε καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Μάγους φέρε Του γιὰ δῶρα, χρυσὸ καὶ λιβάνι καὶ σμύρνα. Τίμησέ Τον ὡς Βασιλέα καὶ Θεὸ καὶ ὡς Λυτρωτή, ποὺ νεκρώθηκε γιὰ σένα. Μαζὶ μὲ τοὺς ποιμένες δόξασέ Τον, μὲ τοὺς ἀγγέλους ὕμνησέ Τον, μὲ τοὺς ἀρχαγγέλους σκίρτησε ἀπὸ χαρά. Ἂς εἶναι κοινὴ ἡ πανήγυρις τῶν οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων δυνάμεων...»

Ίδετε και στοχασθήτε άνθρωποι.....








ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ
ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΕΥΡΕΘΕΙΣΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία αλλ’ έξει το φως της αληθείας.

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η επιστολή αύτη ευρέθη εις την αγίαν πόλιν της Ιερουσαλήμ, εις το χωρίον Γεθσημανή, επί του τάφου της υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.

Θεού θέα, θείον θαύμα.

Διήγησις του μεγάλου και φρικτού μυστηρίου, ό εγένετο εις την αγίαν πόλιν της Ιερουσαλήμ εις την εκκλησίαν Σιών. Ήτο ημέρα Τετάρτη ότε λίθος έπεσεν εκ του Ουρανού, και ήτο αυτός ο λίθος μικρός είχε δε μέσα γράμματα θεϊκά και ουδείς ηδύνατο να τον σαλεύση.

Τότε ο αγιώτατος Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Ιωαννίκιος.....

"Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου"





ΙΙΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΙΙΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΙΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ
Ελληνική φιλοσοφία. Δύο λέξεις· αλλά λέξεις μεσταί μεγάλων και υψηλών εννοιών· εν αυταίς εγκολπούται η τελεία περί ανθρώπου έννοια· εν αυταίς συνάπτονται τα πέρατα της φιλοσοφικής ενεργείας· εν αυταίς περιλαμβάνεται το σύνολον των επιστημονικών αρχών· εν αυταίς εκφράζεται το πνεύμα της αναπτυχθείσης ανθρωπότητος· εν αυταίς χαρακτηρίζεται η τελεία του ανθρώπου εικών· εν αυταίς ομολογείται το μέγεθος του ανθρωπίνου νου· το ύψoς της ανθρωπίνης διανοίας, το βάθος των εννοιών, η ισχύς και το κάλλος του λόγου, η λεπτότης των διανοημάτων, η ευκρίνεια και η σαφήνεια αυτών, η δύναμις, η χάρις αυτών, και τέλος η θειότης του ανθρώπου. Η ελληνική φιλοσοφία είναι η θεμελιώδης αρχή της αληθούς αναπτύξεως και μορφώσεως, είναι ο παιδαγωγός του ανθρώπου, ο ποδηγέτης προς την ευσέβειαν. Αύτη εγένετο διδάσκαλος της αληθείας, διδάσκουσα τον άνθρωπον τις εστί, τις η εν τω κόσμω αποστολή αυτού, και τι δέον εργάζεσθαι, διδάσκουσα αυτόν την ύπαρξιν του Θεού, την σχέσιν αυτού προς το θείον, και την σχέσιν του Θεού προς τον άνθρωπον· διδάσκουσα τα θεία ιδιώματα και την συγγένειαν του ανθρώπου προς το θείον. Η Ελληνική φιλοσοφία εδίδαξεν την πρόνοιαν του Θεού προς την ανθρωπότητα και εγένετο διά των υγιών αυτής θεωριών παιδαγωγός της ανθρωπότητος εις Χριστόν.

Καταδιώξαμε την Ἡσυχαστική παράδοσι καί την ἀντικαταστήσαμε με τα δόγματα ή με την ἠθική (εὐσεβισμό)...& ὁ γέροντας με το ὄνομα του Ἀρχαγγέλου.


Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†) Καθηγητού Πανεπιστημίου
Τώρα συμβαίνει να βρισκώμαστε σε μία καμπή στην ιστορία της Εκκλησίας, που ο ίδιος ο κομπογιαννίτης γιατρός (δηλαδή ο μη δυνάμενος να θεραπεύση ή να καθοδηγήση σωστά πνευματικός πατήρ) δεν έχει επίγνωσι ότι είναι κομπογιαννίτης. 
Ο κομπογιαννίτης όμως είναι σε θέση να αναγνωρίση έναν πραγματικό γιατρό, όταν συναντηθή με αυτόν ή όχι;
Η απάντησις είναι, ότι, αν έχη πορρωμένη συνείδησι, δεν θα τον αναγνωρίση. Αυτό συνέβη με τον Ιούδα, ο οποίος εγνώρισε μεν τον Χριστόν, αλλά όχι όπως οι άλλοι Απόστολοι. 
Ο Ιούδας δεν κατάλαβε ποιος ήταν ο Χριστός. Γιατί; Διότι πνευματικά δεν ήταν εν τάξει. Δηλαδή ο Ιούδας απεδείχθη κομπογιαννίτης και ούτε τον εαυτό του μπόρεσε να σώση.

Σήμερα δίνει η Ορθόδοξη Θεολογία την δυνατότητα σε κάποιον να ανιχνεύση τον πραγματικό γιατρό και να τον διακρίνη από έναν κομπογιαννίτη;

Δηλαδή μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον αληθινό πνευματικό πατέρα, εκείνον που είναι σε θέσι να θεραπεύη, ανάμεσα σε πολλούς άλλους; Ή αλλιώς μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον άγιο μέσα στο πλήθος; 
Δύσκολο φαίνεται...

Δηλαδή οι Χριστιανοί σήμερα έχουν φθάσει στο σημείο δύσκολα να ξεχωρίζουν τους πνευματικούς γιατρούς από τους κομπογιαννίτες.
Και φθάσαμε σ’ αυτήν την κατάστασι, διότι αντικαταστήσαμε την Πατερική Θεολογία με Δυτικού τύπου Θεολογία, με Θεολογία των δογμάτων,
με Θεολογία του βιβλίου δηλαδή και όχι εμπειρική, η οποία δεν οδηγεί στην κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη.
Καταδιώξαμε την Ησυχαστική παράδοσι και την αντικαταστήσαμε με τα δόγματα ή με την ηθική (ευσεβισμό)...
doyleies sti mesi 



Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας
Εορτάζει στις 2 Νοεμβρίου 


Ο σύγχρονος άγιος Γέροντας Γεώργιος Μπασιλάντζε μιλά σε συνέντευξη για τον άγιο Γαβριήλ της Μτσχέτας της Γεωργίας ,τον Ομολογητή
Είχε πνεύμα παλικαρίσιο. Οι διωγμοί και οι σκληρές δοκιμασίες τον συντρόφευαν σ’ όλη του τη ζωή. Όλα τα υπέμενε χωρίς παράπονο. Θα μπορούσε όμως να μην τα υπομένει. Είχε αήττητη ψυχή.
Ο π. Γαβριήλ είχε το μεγάλο χάρισμα του σαλού και το πρόσωπο της αγνότητας. Ταυτόχρονα ήταν άκρως ταπεινός, καλοσυνάτος, πολύ ευαίσθητος και είχε το φόβο του Θεού. Πονούσε επειδή συναισθανόταν τη δυστυχία και τα βάσανα των ανθρώπων. Ζούσε για τους άλλους. Κι ενώ η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη λύπες, εκείνος ήταν μεγάλος μαέστρος του χιούμορ. Μπορούσε να μεταδώσει τη χαρά και στον πιο απελπισμένο άνθρωπο. Ο π. Γαβριήλ είναι το καύχημα των σύγχρονων αγίων.
Δεν πρέπει οι διωγμοί του π. Γαβριήλ να διεγείρουν τη σκέψη και να ξυπνήσουν πνευματικά τον γεωργιανό λαό;
Τον Γαβριήλ, αυτόν τον αληθινό πνευματικό, τον μεγάλο άγιο στη Γεωργία, δεν τον κοινωνούσαν. Και ποιοι; Οι ίδιοι Γεωργιανοί ιερείς! Ή μήπως από Γεωργιανούς δεσπότες δεν του είχε απαγορευτεί να τελεί τα καθήκοντα του; Χρειάζεται πολλή σοφία; Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους! Τι συνέβαινε; Δεν αντιλαμβάνονταν τον Γαβριήλ ή δεν τον άντεχαν; Αν πουν πως δεν τον καταλάβαιναν, εγώ θα σας πω το εξής: Αν ένας επίσκοπος ή ιερέας δεν αντιλαμβάνεται με τα μάτια του πνεύματος και της ψυχής την παρουσία του αγίου αλλά αρκείται στην εξωτερική του συμπεριφορά, δεν μπορεί να υπολογίζεται αυτός ο ιερέας ως πνευματικός πατέρας. Γιατί δεν βλέπει πνευματικά. Τέτοιοι ιερείς δεν μπορούν να ανεβάσουν τον αμαρτωλό στη Βασιλεία των Ουρανών, γιατί αυτοί εδώ στη γη δεν διακρίνουν τον φορέα της αγιοπνευματικής χάριτος.

Οἱ νεκροὶ δὲν εἶναι στοὺς τάφους, ἀλλὰ μέσα στὴ Θεία Λειτουργία …




Ἀπόσπασμα ἀπὸ κήρυγμα τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ τελέσθηκε στὴν ἱερὰ μονὴ Παναγίας τοῦ Ἄρακος τῆς κοινότητος Λαγουδερῶν, τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας Μόρφου (8.9.2017).

 .......καὶ τὸ ἔτσι πολλὰ μετανοίας νὰ ἔχετε καὶ ἐσείς καὶ ἐγώ καὶ ὁ κόσμος ὅλος, ὁ ὁποῖος πάσχει καὶ ὑποφέρει καὶ ἀπὸ πολλαπλᾶ προβλήματα ὅπου γῆς.
Δύο πράγματα σήμερα μὲ συγκίνησαν πάρα πολὺ καὶ θέλω νὰ τὰ μοιρασθῶ μαζί σας, διότι ἡ Λειτουργία δὲν εἶναι προσωπική ὑπόθεση οὔτε τοῦ Ἐπισκόπου, οὔτε τοῦ παπᾶ, οὔτε τοῦ ψάλτῃ. Ἡ Λειτουργία εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας, εἶναι ἔργο τοῦ λαοῦ ἡ Θεῖα Λειτουργία. Τό πρῶτον, ποὺ μὲ συγκίνησε πατέρες μου καὶ ἀδελφοί μου εἶναι,.....

Η διαδικασία της κατασκευής Υπηκόων






Στο βίντεο, το σχολείο κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ο κατήγορος εκφράζει πολλές από τις σκέψεις που σίγουρα έχουν περάσει κι από το δικό μας μυαλό.


Πόσες φορές δεν συναντήσαμε στη ζωή μας ή δεν βιώσαμε εμείς οι ίδιοι, καταστάσεις στις οποίες βρεθήκαμε σε άσχημη θέση ή νιώσαμε πραγματικά ηλίθιοι και ανίκανοι, είτε επειδή δεν καταλαβαίναμε κάποιο μάθημα, είτε επειδή έπρεπε να κάνουμε κάποια εργασία που μας φαινόταν δύσκολη και βαρετή, είτε επειδή εξαναγκαζόμασταν να συμμετέχουμε σε γιορτές ή εκδηλώσεις ή ομαδικές παρουσιάσεις τις οποίες απεχθανόμασταν.


Όμως έπρεπε να υπακούσουμε και να τις εκτελέσουμε, διαφορετικά η χαμηλή βαθμολογία ήτανε η μεγαλύτερη απειλή που μας άγχωνε όλα τα χρόνια που είμασταν στο σχολείο, πέρα από μια σειρά άλλων επιπτώσεων που μπορεί να συνόδευαν μια ενδεχόμενη άρνησή μας (αποδοκιμασίες, κάλεσμα γονέα στο σχολείο κλπ).


Αυτό το σύστημα εκπαίδευσης που εφαρμόζεται σήμερα κι έχει τη νοοτροπία του "όλοι μαζί" είναι ένα σύστημα που θυμίζει τη νοοτροπία στρατοπέδου συγκέντρωσης.


Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν ότι

Μακρυγιάννη, οι Έλληνες, από τα παλιά εκείνα χρόνια, είναι στο «έμείς», δεν είναι στο «εγώ». Γιατί μόλις το εγώ γυρέψει να ξεπεράσει το εμείς, αμέσως η ʼτη, η αυστηρή μοίρα που φροντίζει για την ισορροπία του κόσμου, το κεραυνώνει. Ολάκερη η αρχαία μας τραγωδία είναι γεμάτη από τα σύμβολα αυτής της ιδέας.



Την παλιά  συνοικία του Μακρυγιάννη την ξέρουν όλοι οι Αθηναίοι. 

Τη δράση του αγωνιστή του ’21, του πρωτεργάτη της Γ’ Σεπτεμβρίου και του κατάδικου των στρατοδικείων του Όθωνα, την ξέρουν όσοι μελέτησαν τα χρονικά της Επανάστασης και της βαυαροκρατίας.  Είναι όμως λιγοστοί εκείνοι που πρόσεξαν πως ο Μακρυγιάννης μας άφησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -την ιστορία της ζωής του- ίσως επειδή ήταν ένας αγράμματος.



Τον Μακρυγιάννη των Απομνημονευμάτων τον αγάπησαν πραγματικά μερικοί νέοι που άρχισαν να δημοσιεύουν ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή.  Δε νομίζω πως θα γελαστώ πολύ αν προσθέσω πως η φωνή του μπαίνει δειλά και ψιθυριστά στην ελληνική ζωή ανάμεσα στα 1925 και στα 1935 Κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί στο πλατύ κοινό.  Οι νέοι που μεγάλωσαν στον περασμένο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν ακόμη στην ακμή της ηλικίας τους όταν άρχισε η σημερινή κρίση, δεν πρόφτασαν ούτε το έργο τους να ωριμάσουν ούτε να αποκαταστήσουν τη δική τους ιεραρχία πνευματικών αξιών όπως την ήθελαν.  Και όμως είναι γνωστό σε όσους ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν τα ελληνικά ρεύματα στα μεσοπολεμικά εκείνα χρόνια, πως με τη μικρασιατική καταστροφή αρχίζει στον τόπο μας μια περίοδος ιδεολογικών ισολογισμών και μετατροπών που μπορεί να παραβληθεί με την περίοδο, της αναμόρφωσης που ακολούθησε τον πόλεμο του ’97.  Τις προσπάθειες αυτές τις σκέπασε ή τις ετοιμάζει οξύτερες ο σημερινός αγώνας.


Γι αυτό και ο Μακρυγιάννης,